Karty plastikowe są od wielu lat używane jako nośnik danych w systemach automatycznej identyfikacji (karty bankowe, identyfikatory, karty-klucze, karty-bilety) oraz w systemach kontroli dostępu (KD) i rejestracji czasu pracy (RCP). Karty wykorzystywane są także w działalności marketingowo–promocyjnej (karty stałego klienta, karty VIP, rabatowe, klubowe itp). W tym dziale zaprezentujemywięcej informacji o kartach plastikowych oraz przedstawimy podział kart identyfikacyjnych ze względu na ich budowę.

RODZAJE KART:

Wiele funkcjonujących na rynku kart plastikowych pozbawionych jest typowych elementów służących do autoidentyfikacji, jak pasek magnetyczny czy układy elektroniczne. Ich główną wadą są małe możliwości automatycznego odczytywania danych zapisanych na karcie. Karty tego typu są, w istocie, niedużymi kawałkami zadrukowanego plastiku. Analogicznie do kart innych typów wykonane są zwykle z PVC, polietylenu, PET lub ABS i zawierają nadrukowane informacje o emitencie lub posiadaczu wraz ze zdjęciem. Najczęściej przygotowywana jest pula identycznych kart, które są następnie indywidualizowane (personalizowane) poprzez naniesienie danych osobowych posiadacza karty lub kolejnego numeru. Czasami na karcie umieszcza się kod kreskowy. Nadruk może być zabezpieczany warstwą folii holograficznej, giloszem lub mikrodrukiem. Na kartę naniesiony może być hologram lub tzw. 'folia zdrapka". Karty bez typowych elementów autoidentyfikacyjnych są zwykle wykorzystywane jako karty stałego klienta, proste identyfikatory lub karty identyfikacyjne w prostych systemach lojalnościowych i kontroli dostępu (wykorzystanie kodu kreskowego). Ze względu na cenę są coraz częściej zastępowane kartami innego typu.

Jeden z najtańszych rodzajów kart umożliwiających przenoszenie informacji, którą można odczytywać w sposób zautomatyzowany. Pod względem ceny ustępują wyłącznie kartom z nadrukowanym kodem kreskowym. Karty z paskiem magnetycznym są zwykle wykorzystywane do tworzenia systemów z dużą ilością kart, gdzie głównym kryterium wyboru nośnika informacji jest cena. Wadą kart tego typu jest brak możliwości odpowiedniego zabezpieczenia zapisanych na pasku danych. Dotyczy to zarówno odczytu jak i modyfikacji.
W systemach wykorzystujących karty z paskiem magnetycznym wszystkie istotne informacje powinny być zawarte w komputerach systemowych, a karta powinna stanowić wyłącznie nośnik numeru identyfikacyjnego. Współcześnie najczęściej stosuje się karty typu HICO (high coercivity) o zwiększonej odporności na rozmagnesowanie. Karta posiada wysoki współczynnik koercji paska (od 2700 do 4000 erstedów), a zapis odbywa się na trzech ścieżkach: pierwsza umożliwia zapis 76 znaków alfanumerycznych, druga 37 znaków numerycznych, a trzecia 105 znaków numerycznych. Na rynku można jeszcze spotkać karty starszego typu, tzw. karty LOCO (low coercivity). Karta LOCO również posiada trzy ścieżki, jednak niska koercja (300 - 400 erstedów) sprawia, że karta jest bardzo podatna na rozmagnesowanie. Karty z paskiem magnetycznym są najczęściej spotykane w systemach lojalnościowych i płatniczych.

Karty zwane często "chip cards" lub "smart cards". Można je rozpoznać po charakterystycznych stykach elektrycznych wtopionych w plastik. Bezpośrednio pod nimi znajduje się układ elektroniczny, stanowiący "mózg" karty. Elektroniczne karty stykowe można podzielić na dwie główne grupy: karty pamięciowe (zawierające głównie pamięć EEPROM do przechowywania danych) oraz karty procesorowe (stanowiące w istocie samodzielny komputer z własnym mikroprocesorem, pamięcią RAM, ROM, EEPROM oraz kartowym system operacyjnym). Zasobami takiej karty zarządza mikroprocesor wykorzystujący system operacyjny i wykonujący zapisany w pamięci program. Elektroniczne karty stykowe w zależności od typu i ceny różnią się ilością miejsca przeznaczonego na składowanie danych oraz poziomem bezpieczeństwa zapisanych informacji. Karty mogą być wyłącznie nośnikiem numeru identyfikacyjnego lub przetwarzać dane, które są w pełni zabezpieczone przed nieautoryzowanym dostępem. Karty stykowe coraz częściej znajdują zastosowanie
w systemach lojalnościowych, systemach ochrony informacji oraz podpisu elektronicznego.

Karty tego typu wyglądają jak zwykłe karty plastikowe, jednak ich wnętrze kryje zatopiony w plastiku układ elektroniczny i antenę. Posiadając większość zalet kart stykowych, pozbawione są ich największej wady - mechanicznego zużywania się styku przy intensywnej eksploatacji. Elektroniczne karty zbliżeniowe komunikują się z czytnikiem w sposób bezstykowy, uzyskując zasilanie w sposób indukcyjny. Karty są w pełni wodoodporne, a ich przeciętny czas życia wynosi kilka lat. W zależności od modelu, karty mogą być prostym nośnikiem numeru identyfikacyjnego lub mogą komunikować się z czytnikiem dwustronnie. W przypadku komunikacji dwustronnej czytnik może zmodyfikować dane zapisane na karcie np. odejmując punkty zgromadzone na karcie przy wydaniu nagrody w konkursie lojalnościowym. Karty posiadają protokoły komunikacji z czytnikami, zabezpieczenia antykolizyjne oraz zabezpieczenia chroniące przed podsłuchem transmisji.
Prostota użycia i trwałość stanowią o dużej popularności kart tego typu. Karty te są niezastąpione w systemach kontroli dostępu i rejestracji czasu pracy. Coraz częściej spotkać je można w innych systemach jak np. systemy lojalnościowe. Układ zbliżeniowy został oficjalnie dopuszczony przez MENiS jako dodatkowy układ na blankietach Elektronicznych Legitymacji Studenckich (ELS).

Karty hybrydowe to karty plastikowe, na których umieszczono przynajmniej dwa nośniki informacji. Najczęściej spotykane nośniki informacji to: elektroniczny układ stykowy, elektroniczny układ zbliżeniowy, pasek magnetyczny lub kod kreskowy. Kartą hybrydową jest np. karta z układem stykowym oraz paskiem magnetycznym lub karta z paskiem magnetycznym i nadrukowanym kodem kreskowym. Innym często spotykanym przykładem karty hybrydowej jest karta, na której umieszczono dwa różne układy elektroniczne: stykowy i zbliżeniowy. Powody wprowadzania kart hybrydowych są rożne, najczęściej używa się ich przy rozbudowie systemu, gdy w obiekcie funkcjonuje już duża ilość czytników innego typu niż wprowadzane. Stosując karty hybrydowe unika się konieczności używania dwóch kart lub kosztownej wymiany wszystkich starych czytników na nowe. Typowym przykładem karty hybrydowej jest blankiet Elektronicznej Legitymacji Studenta (ELS). Na karcie umieszczony jest elektroniczny układ stykowy oraz wykorzystywany do dodatkowych zastosowań elektroniczny układ zbliżeniowy.

Karty dualne są często mylone z kartami hybrydowymi, zawierającymi dwa układy elektroniczne (stykowy i zbliżeniowy). Różnica polega na tym, że karty hybrydowe zawierają dwa oddzielne (różne) układy elektroniczne (nośniki informacji), natomiast karta dualna (ang. dual interface) zawiera tylko jeden układ elektroniczny, do którego prowadzą dwa interfejsy: stykowy i zbliżeniowy. Zaletą kart tego typu jest możliwość wykorzystywania czytników kart zbliżeniowych i tańszych czytników kart stykowych.

WYMIARY:

Standardowa karta plastikowa (bankowa, służąca do kontroli dostępu, identyfikacji) jest określona normami ISO 7810 i 7811 ma wymiary 53.98 mm x 85.60 mm przy grubości 0.76 mm.

WYKONANIE:

Karty wykonywane są z tworzywa sztucznego PVC, polietylen, PET lub ABS. Karty spełniające normy ISO są zawsze laminowane z obu stron co czyni kartę trójwarstwową lub czterowarstwową, zawsze o grubości 0.76 +/- 0,08 mm. Nadruk znajduje się najczęściej pod zewnętrzną folią, która zabezpiecza przed ścieraniem.

Karty przygotowane są wstępnie jako zadrukowana partia identycznych kart, a następnie indywidualizowane (personalizacja) przez naniesienie danych osobowych posiadacza lub numeru karty.

2008-07-01

Formularz kontaktowy - kliknij tutaj